Jak Warren Buffett zmieniał myślenie o inwestowaniu

„Pan Rynek jest tu po to, żeby ci służyć — nie po to, żebyś go słuchał. Jego portfel, nie jego mądrość, okaże się dla ciebie użyteczny. Jeśli pewnego dnia pojawi się w wyjątkowo głupim nastroju, masz pełne prawo go zignorować albo go wykorzystać, ale katastrofą będzie, jeśli poddasz się jego wpływowi.”

„Znacznie lepiej kupić wspaniałą firmę po uczciwej cenie niż uczciwą firmę po wspaniałej cenie.”

„Życie jest jak śniegowa kula. Najważniejsze to znaleźć mokry śnieg i naprawdę długie zbocze.”

„Prosta zasada rządzi moimi zakupami: bój się, gdy inni są chciwi, i bądź chciwy, gdy inni się boją.”

„Przeczytałem pierwsze wydanie tej książki na początku 1950 roku, gdy miałem dziewiętnaście lat. Uznałem ją wtedy za zdecydowanie najlepszą książkę o inwestowaniu, jaką kiedykolwiek przeczytam. Nadal tak uważam.”

„Żeby z powodzeniem inwestować przez całe życie, nie potrzeba zawrotnego IQ, niezwykłych wglądów w biznes ani informacji poufnych. Potrzebne są solidne ramy intelektualne do podejmowania decyzji i umiejętność niedopuszczania do tego, by emocje te ramy nadgryzały.”

„Choć biznes, który oboje posiadacie, może mieć stabilne fundamenty ekonomiczne, wyceny Pana Rynku będą wszystkim innym niż stabilne. Biedaczysko ma bowiem nieuleczalne problemy emocjonalne.”

„Co więcej, jeśli nie masz pewności, że rozumiesz wartość swojego biznesu i potrafisz ją ocenić znacznie lepiej niż Pan Rynek, nie masz czego szukać w tej grze. Jak mawiają przy pokerze: jeśli po trzydziestu minutach przy stole nie wiesz, kto jest frajerem — to ty nim jesteś.”

„Wymagamy marginesu bezpieczeństwa w cenie zakupu. Jeśli szacujemy, że wartość akcji zwykłej jest tylko nieznacznie wyższa od jej ceny, nie jesteśmy zainteresowani zakupem. Wierzymy, że zasada marginesu bezpieczeństwa, tak mocno podkreślana przez Bena Grahama, jest kamieniem węgielnym sukcesu inwestycyjnego.”

„Przez cały czas pierwszorzędna uwaga skupiona jest na wykrywaniu istotnie niedowartościowanych papierów wartościowych.”

„Skupienie zwycięzców, którego niepodobna wytłumaczyć przypadkiem, można wywieść z jednej konkretnej intelektualnej wioski: Graham-and-Doddsville.”

„Nigdy nie potrafiłem pojąć, dlaczego kupowanie nieruchomości wartych 400 milionów dolarów za 40 milionów jest ryzykowniejsze niż za 80 milionów.”